Gemene spelletjes. Sommige mensen weten precies wat ze moeten doen om je helemaal gek te maken. Op een negatieve manier. Er is een naam voor.. Mindgame. Mindfucken.Ik noem het gemeen. Mensen die een soort vage versie van hard-to-get spelen.. de ene keer zeggen ze dit, de andere keer zeggen ze dat. Vervolgens dingen doen die totaaaal niet bij die woorden passen. Je voelt je verward. Je begrijpt het niet. Wat is het nu? Maar je speelt mee. Je weet wat je wil. Alles behalve dat persoon "kwijtraken." Je zit er aan vast als een magneet. Is dat liefde? Hoort dit zo? Weet jij veel, als 16 jarig dummie. Dus je accepteert dat er keer op keer een spelletje met je wordt gespeeld. Maar het doet pijn. En niet zo'n beetje ook.
Ik vraag me echt af waarom "sommige" mensen dat doen. Ja, iemand op afstand houden, beetje de kat uit de boom kijken, dat is normaal. Dat doe ik zelf ook. Maar op een gegeven houd het wel op en wil ik duidelijkheid. Niet meer vage spelletjes en maanden vol liefdesverdriet.
Ik wil iemand die mij lief vind zoals ik ben. Die mij kan accepteren, ook mijn imperfecties. Iemand die er ook voor mij wil én kan zijn. Want een van mijn sterkste kanten is tegelijkertijd mijn valkuil. Ik wil mensen helpen. Ik begrijp mensen té goed. En dat is ook mijn zwakke plek. Want ik ken geen stoppen. Andere die ik lief vind kunnen mij alles maken voordat ik een keer zeg dat het genoeg is geweest. Ik vind dat zo moeilijk. 'Dat heeft met je verleden te maken". JA, maar wat koop ik daarvoor? Grote bakken verdriet. Ik moet accepteren dat jij zelf het knopje om moeten zetten. Ik kan niet meer dan helpen.
De keuze ligt bij jou. Het nooit vriendschap is geweest. Bij de gedachten van alleen maar vriendschap met jou moet ik lachen. Onmogelijk. Jij weet wel hoe de vork in de steel zit. Dus kies. Wil je door blijven gaan met dit 'gemeen' of geef je het gewoon een kans? Ik kan niet altijd op iemand blijven wachten die er is, maar ook weer niet. Ik wil je een kans geven. Zo moeilijk is het eigenlijk niet, je maakt het alleen voor zo moeilijk voor jezelf. En voor mij. Dus stop hiermee. Want ik wil geen pijn meer.
Ik gebruik veel 'je' in plaatst van 'ik', want daar voel ik mij fijner bij.
